Kommil Foo

Vanavond zeer prettig kennis gemaakt met het Belgisch cabaretduo Kommil Foo. Verfrissend, zeg, die Vlaamse bescheidenheid en rust! Vooral na het dikwijls grove en flauwe zappcabaret van veel Nederlandse acts. Het zal wel niet helemaal legaal zijn, maar kijk hier 's voor een impressie: http://www.youtube.com/watch?v=9XQyPkJsCLI

Duurt lang

Ik loop weer! Sinds september, al bijna een half jaar dus, is het kwakkelen met een blessure. Pijn aan binnenkant linker hiel. Ik loop weer, nu al een uur aaneen. Opbouw betekent rustige duurloopjes, maar het blijkt onverwacht moeilijk m'n snelheid laag te houden, rustig aan te doen. Ik krijg het slecht voor elkaar lekker en langzaam te lopen. Vechten tegen asymmetrie die erin is geslopen om klappen op m'n hiel te voorkomen: een mank paard met witte schoentjes in het bos.

Ga voor groene energie

Amsterdam Marathon: DNS

In plaats van gespannen vooraan in het startvak in het Olympisch stadion, tref je me zondag 19 oktober voor de buis, met een pijnlijke hiel, maar vooral een geblesseerde ziel. Mark Olsthoorn: DNS. Een nieuw marathon-PR, waar ik met overgave maanden aan heb gewerkt - kan ik op mijn buik schrijven dit jaar. Sneller, langer, verder, ik wilde het allemaal, en tegelijk. De natuurwetten, ik daagde ze uit, koos de extremen als maatstaf. Wie zich zoveel hoogmoed toestaat neemt het risico hardhandig met beide benen op de grond te worden gezet. En dat is nu gebeurd. Met invaliditeit gestraft voor zoveel eigenwijsheid. Spijt? Ja, natuurlijk. Maar zonder risico's worden geen grenzen verlegd. Wie zich spiegelt aan de middelmaat bespaart zich waarschijnlijk een hoop teleurstelling, maar zal hij ooit de vreugde proeven van een persoonlijke topprestatie? Maat houden daarentegen, dat blijkt wel nodig. Ik hoop dat ik snel weer loop, want veel maar dan van het voorbij laten gaan van de wedstrijd baal ik dat ik de dagelijkse training moet missen. Kan niet wachten tot ik - met nieuwe ervaring en beter beleid - naar nieuwe wedstrijden toe kan werken.

'Best of the rest' in Rotterdam

Een week na de zege in de Haarlemmermeer (zie vorige post), mocht ik gister alweer een bosje bloemen in ontvangst nemen. In de halve marathon van Rotterdam was ik de snelste van het grote veld, dat 50 minuten na het elitecorps van start ging. Ondanks de korte tijd sinds de marathon van vorige week, toch een nieuw PR in 1:14:09. Een grens doorbroken: een gemiddelde snelheid van boven de 17 km/u. In de gecombineerde uitslag kwam ik terecht op plaats 39 overall. Hieronder een verslagje:

Prachtig weer in Rotterdam vandaag. Veel wind wel, maar die levert vaak een goede indicator voor vorm: had je het gevoel vooral wind mee te hebben gehad, dan zit het wel goed (of heb je je best niet gedaan), en vice versa. Had het gevoel vandaag niet slecht bedeeld te zijn, qua wind. Een geruststellende ervaring, want na de marathon van vorige week was het de vraag of mijn benen mij die grap inmiddels vergeven hadden. Mijn benen zijn niet rancuneus. Ook deze week figureerden zij aan de kop van de strijd van het grote veld. De wedstrijd van de elite in het Like-2-Run circuit (met (ex-)clubgenoten Edgard Creemers, Thijs Feuth en Ralph Alpeldoorn en wat Kenianen) was immers 50 minuten eerder apart gestart. In mijn eerste kilometers op de Maasboulevard kon ik goed zien hoe Thijs in zijn laatste kilometers Lauret en Schroer opjaagde en Edgard niet heel ver daarachter iets minder blij keek. Lang hield ik een gat van 20-50 meter op de nummer twee in stand, maar bij km 18 kwam ie toch weer terug. Hij gromde nog net zo als toen ik hem achter had gelaten. Een kleinere gestalte, maar waarin een motor van een Chevy pick-up leek schuil te gaan. Voor een snelle laatste km had hij echter de kracht niet meer. Ik liet hem achter en liep na 1:14:09 op de Coolsingel tegen een bos bloemen voor de 'best-of-the-rest' aan, en ook nog een nieuw PR. Fantastisch, vorige week een 'internationale stadsmarathon' op m'n naam geschreven, vandaag 'bloemen op de Coolsingel'! Vannacht waan ik me in het rijtje Wanjiru, Limo, Densamo en zal slapen als een Kiplagat. Statistiek. Gelopen snelheid: snelheid per km (histogram) en gemiddelde (lijn).

Mark wint Haarlemmermeer Marathon

Van www.losseveter.nl Een Marathon is 42 kilometer en 195 meter en dat was vandaag ook het geval bij de Haarlemmermeer Marathon. Dat er van alles kan gebeuren in een Marathon is algemeen bekend maar hoe Mark Olsthoorn vandaag de Haarlemmermeer Marathon won verdient een echte pluim. Om 11:45 was de start van zowel de Marathon alsmede de Halve Marathon. Door verschillende lopers werd er knap hard gestart en de verschillen waren al na enkele kilometers aanzienlijk. Het was Michael Woerden (Veenlopers) uit Mijdrecht die al na 6 km een flink gat had op de nummers 2, 3 en 4 van de Halve Marathon. Er volgden nog 8 lopers alvorens de Hongaar Zoltán Fajfrik voorbij kwam als de koploper van de Marathon. Voor de start had hij aan de organisatie al aangegeven voor het parcours record (2:53:25) te gaan. Nummer 2 op dat moment is AV Haarlemmermeerder Cor van Baar gevolgd door Krijn Kroezen van Spirit Lelystad. Verschillende Marathon lopers gebruikten de lopers van de Halve Marathon in het eerste gedeelte als haas en dat was voor de toeschouwers best lastig. Lokale lopers Remco Metselaar (AV Aalsmeer) en Dennis van Bakel (AV Haarlemmermeer) liepen al alleen maar al snel ontstonden ook Marathon-groepjes zoals die van Frans Woerden (Veenlopers), Mark Olsthoorn (Leiden Atletiek), Harm van Bruggen (avVN) en Theo Noij (Veenlopers). Bij de 15km zijn er grotere verschillen te zien met nog immer Michael Woerden die het veld aanvoerde maar van wie we wisten dat hij de Halve Marathon zou gaan lopen. Hij zou de Halve Marathon gaan winnen in een tijd van 1:12:29. Achter Michael Woerden vochten NSL-clubgenoten Nico Altorf em Alfred Roelen een strijd uit om de 2e plek die uiteindelijk naar Nico Altsorf ging in 1:15:41 met op 1 seconden zijn clubgenoot. Snelste vrouw op de Halve Marathon zou Anja van ’t Schip (Loopgroep Aart Stigter) worden met een tijd van 1:26:34. Koploper op de Marathon is op de 15km Zoltán Fajfrik maar de verschillen in de top 10 zijn niet gigantisch groot. Cor van Baar loopt nog immer op de 2e plaats gevolgd door Krijn Kroezen met kort daarachter Dennis van Bakel, Bernard Roelen, Remco Metselaar, Harm van Bruggen, Frans Woerden en Gert Mertens. Sommige lopers zie je langzaam inlopen op hun “tegenstanders” en andere ervaren Marathon-lopers zijn misschien toch iets te hard gestart. Het kan natuurlijk ook aan de weersomstandigheden liggen want rond de 15km krijgen vele lopers een toch wel pittige regenbui over zich heen. De rest van de Marathon zou het afwisselend weer blijven met soms opklaringen maar vooral veel miezerregen. De Haarlemmermeer heeft altijd een motorrijder meerijden met verslaggever achterop. Zodoende kan het publiek wat bij de finish staat te wachten via de speakers een beetje op de hoogte blijven. Waar in het begin Mark Olsthoorn nog niet genoemd werd kwam zijn naam na 30km een enkele keer voorbij. Rond de 35km heeft men het over een internationaal gezelschap met de Hongaar Zoltán Fajfrik voorop, gevolgd door de Nederlander Mark Olsthoorn en in 3e positie de belg Lucien Talman. Het publiek kan de lopers natuurlijk niet zien maar reageert toch enigzins gelaten wanneer op het 38km punt het verschil tussen de koploper (Zoltán Fajfrik) de de nummer 2 (Mark Olsthoorn) een ruime minuut is. Een overwinning voor de Hongaar lijkt vast te staan en de organisatie denkt al aan het te verbreken parcours record. Waar de grote stadsmarathons vaak een zeer spannende laatste kilometer hebben is dat bij Marathons als die van de Haarlemmermeer vaak niet zo. Dit maal gebeurt echter het onmogelijke. Het is Mark Olsthoorn die na 41km de koppositie overneemt en daarbij een applaus krijgt van niet alleen het publiek bij de finish maar tevens van Zoltán Fajfrik die zo lang in de koppositie heeft gelopen. Hiermee lijkt hij direct de strijd op te geven en het is dan ook Mark Olsthoorn die na 2 uur 47 minuten en 19 seconden in een nieuw parcours record als eerste over de finish komt. De Hongaar Zoltán Fajfrik volgt met een tijd van 2:47:57 en na een snelle felicitatie gaat hij zitten en baalt zichtbaar. De Belg Lucien Talman pakt met een tijd van 2:50:15 de 3e plaats in deze Marathon. Ook Bernard Roelen (2:51:01) en Joris van de Meent (2:52:44) duiken nog onder het oude parcours record. Met totaal 11 lopers in onder de 3 uur mag de organisatie meer dan tevreden zijn. Bij de vrouwen is het een minder spannende strijd. Hoewel er enkele positie wisselingen plaatsvinden is het Claudia Wesselman uit Nieuw Vennep die in de bijna thuis-marathon onbedreigd naar de overwinning loopt. Met een tijd van 3:26:01 loopt ze tevens een ruime minuut van haar persoonlijk record af. Marja Vleugel wordt 2e algemeen bij de vrouwen in 3:42:10 gevolgd door Yvonne Barelds-Masselink in 3:47:18. Tekst: Bjorn Paree Foto´s: Bjorn Paree YouTube: Bjorn Paree Losse Veter, voor de loper met inhoud Statistieken: km-tijden

Lomborg

Vanmiddag bezocht ik een mini-sypmposium over klimaatverandering in de aula van de TU Delft. Het was georganiseerd door de Botanische Tuin van Delft als prelude voor de International Scientific Conference dat de komende week plaats heeft. De conferentie staat in het teken van de relatie tussen plantenkunde en klimaatverandering. Helemaal hip natuurlijk. Ook hip was de hoofdgast van deze middag: de Deen Bjorn Lomborg, bekend van zijn boek 'The Skeptical Environmentalist' en de 'Copenhagen Consensus'. Een briljant figuur, pas 45 jaar, maar hij ziet er nog jonger uit met zijn (geblondeerde ?) semi-nonchalante haar, spijkerbroek en gympen. Zijn punt: in het klimaatdebat moeten feel-good oplossingen en paniek vervangen worden door do-good en rationaliteit. Dan zul je zien dat we met het geld dat we nu aan het tegengaan van klimaatverandering besteden veel meer goed doen door effecten van klimaatverandering tegen te gaan: bouwen van kustbescherming tegen zeespiegelstijging, installeren van air conditioning om warmtedoden te voorkomen, medicatie en klamboes verspreiden om malaria tegen te gaan, etc. Hij kreeg 45 minuten om zijn punt te maken. Dat deed hij dan ook overtuigend. Met veel vaart, geengageerde intonatie en gebruikmakend van het hele podium gaf hij blijk van veel charisma. Met sprekende voorbeelden en veel cijfers had hij de zaal snel mee. Geen wonder dat de klimaatsceptici hem in hun kamp in proberen te lijven, al bestrijdt hij niet dat het klimaat verandert en de mens daarvan de oorzaak is. Lomborg plaatst het klimaatprobleem naast andere ontwrichtende problemen en vraagt zich waar het best het geld naar toe kan. Hij is klimaatbeleidsscepticus. Na Lomborg was het aan Andreas Fischlin, een prominent lid van het VN-klimaatpanel IPCC. Hij had een verontrustend verhaal over de gevolgen van klimaatverandering op ecosystemen. Ook overtuigend, maar Fischlin belichaamde de verstrooide professor en de gevestigde orde. Zijn verhaal vereiste nogal wat voorkennis en hij kon qua presentatie niet tippen aan de performer Lomborg. Hier ging het om meer dan alleen klimaatverandering, maar ook om de nieuwe sociaal bewogen generatie tegen de gevestigde orde van zuurpruimen. Fischlin beschuldigde Lomborg van 'cherry picking' uit de IPCC scenario's en ongeoorloofde extrapolatie naar de toekomst. Terecht, in mijn ogen, maar eigenlijk liepen hier twee discussies door elkaar. Fischlin concentreerde zich op klimaatverandering, waar Lomborg juist uit wilde zoomen. De paneldiscussie dreigde een welles-nietes te worden over klimaatgetallen in Lomborgs boek. Zonde. Lomborg zou moeten discussieren met politici en beleidsmakers. Maar daarvoor zou hij de klimaatdiscussie moeten verlaten. Hij zou zich moeten ontworstelen aan zijn imago van klimaatscpeticus en met het IPCC om de tafel moeten om het eens te worden over de getallen en aannames die hij in zijn analyse gebruikt om beleid voor CO2-reductie te kunnen vergelijken met de end-of-pipe-oplossingen die hij voorstelt. Maar, zei Fischlin, met de juiste cijfers zullen de conclusies van Lomborg heel anders zijn. Dan heeft hij geen rol meer. Fischlin werd in zijn slotopmerking emotioneel. Door zijn intensieve werk voor het IPCC had hij zoveel verontrustende cijfers gezien; je kan er niet meer omheen dat het een serieus en zeer urgent probleem is. Op de manier waarop we nu bezig zijn doen we een groot experiment met de planeet waarin we haar onomkeer dreigen te veranderen. Vele planten- en dierensoorten en ecosystemen zullen voor goed verdwijnen. Eenmaal uitgestorven komen ze niet meer terug. En wellicht merken we zo helemaal niets van een volgende ijstijd.